Wolkenatlas is als een matroesjka-pop: van zes verhalen krijg je eerst alleen het begin te lezen en na het midden pas het einde. Mitchell schept met groot gemak totaal zes verschillende werelden, die door allerlei details aan elkaar verbonden zijn. Hij creƫert met zichtbaar plezier bijpassende talen, woorden en afkortingen, beelden, geluiden en geuren zonder ooit de leesbaarheid en de draad van het verhaal uit het oog te verliezen. Als de roman de lezer ver in de toekomst heeft meegevoerd, sluit Mitchell een voor een zijn poppen weer in elkaar en worden alle verhalen tot hun einde gebracht met een vanzelfsprekendheid en een nieuwsgierig makende spanning die tot de laatste bladzijde aanhoudt.